In gesprek met oud huisarts Paul Kemps: Zorg met het hart in Swifterbant en -daarom? – poldertroebeldoer
Vraag Wim: “Paul, begin jaren tachtig kwam je als jong huisarts naar Swifterbant. Twee markante voorgangers, Theo van Dam en Jaap Stolte, hadden samen met andere actieve dorpsbewoners de traditie van ‘niet hard roepen, maar stilletjes en vanzelfsprekend voor elkaar klaarstaan’ al stevig verankerd. POOK pookt nog steeds heel mooi rond bijvoorbeeld.” “Nu wordt overal geroepen over Positief Gezond maar Swifterbant won al twintig jaar geleden de Gezond Flevoland prijs die nog steeds in het gezondheidscentrum staat.”
“Jij bent er veertig jaar huisarts geweest, met Caroline van Blom als onmisbare olie in de motor van het gezondheidscentrum en met andere geestverwanten. Met het vaandel trots voortdragend.. Ik vond veel medestanders rond mijn mening dat jij de term poldertroebeloer dubbel en dwars verdient voor je inzet voor de samenleving. Herken je dat alles?”
Paul Kemps: “Absoluut. Als huisarts in een polderdorp kun je niet volstaan met tienminutenconsulten en het strikt afvinken van protocollen. Toen ik hier het stokje overnam van Theo van Dam en Jaap Stolte zat die gedachte van met elkaar, voor elkaar al heel diep in de grond. Een dorpsdokter moet zien wat er achter de voordeur gebeurt.
Als een patiënt dreigt vast te lopen in bureaucratie of vereenzaming, dan stap je uit je rol en regel je dat het opgelost wordt. Soms moet je daarvoor flink tegen de schenen van zorgverzekeraars of instanties schoppen. Niet om dwars te liggen, maar omdat de mens altijd voorgaat.
En je weet, Wim, vanuit die benadering is het dorp zélf ook een inwoner. Een gemeenschap die soms zorg nodig heeft, een zetje, of een goed advies. Je kijkt naar het hele weefsel van het dorp.” Jullie PSD nota doet hetzelfde en goed onderbouwd maar vergeet de commercie niet die van alles aanpraat en er op verdiend. Die kappen zou het hele probleem al oplossen!”
Vraag: Nu heeft je zoon Luuk de praktijk overgenomen en zet hij diezelfde lijn met veel vuur voort. Hoe kijk je daarnaar?
Paul Kemps: “Met ontzettend veel trots. Luuk is uit hetzelfde hout gesneden. Hij begrijpt dat de kracht van Swifterbant zit in de korte lijnen, het onderlinge vertrouwen en de laagdrempeligheid van bijvoorbeeld De Hoeksteen en het MFC. De patiënt is geen dossiernummer, maar een buur. Het vak verandert, de druk neemt toe, maar de ziel van de dorpspraktijk blijft overeind.”
Paul blijft actief. Voor het benutten van de Hoeksteen. Wim: “Paul, een inloophuis voor mensen met beginnende dementie kan heel goed samenwerken met een algemeen inloophuis. Daar lawaai en reuring, op de plek zelf rust en warmte. Het Odensehuis wil komend jaar als financiering geen punt meer is ook naar Swifterbant komen. Goed idee als we dan Luuk gaan bellen?”
Dat bleek een goed idee
